Był sobie młody chłopak. Dobrze szło mu w szkole, miał fajnych kolegów, koleżanki, dziadkowie go kochali. Spał ze swoim labradorem w swoim pokoju, grał sobie na konsoli.
Pewnego dnia coś zaczęło się w tej idylli psuć. Coraz gorsze oceny, awantury z rodzicami, ucieczki z domu i powroty późno w nocy. Przemoc wobec rodzeństwa. I te wulgaryzmy przy stole podczas wspólnych posiłków.
A jakie wypowiedzi… dużo niepochlebnych opinii o policji, głupie manisfestacje siły…
Skończyło się na zatrzymaniu i tymczasowym areszcie za rozbój. W biały dzień, z kolegami, w kilku na jednego gimnazjalistę. Z pałką.
Z wielkiego chojraka skonfrontowanego brutalnie (ale dosłownie brutalnie) z więzienną rzeczywistością uleciał cały gaz. Na posiedzenie aresztowe w przedmiocie jego przedłużenia przyjechał bez butów, w za dużych znoszonych ubraniach. Jego odzież i buty zmieniły właściciela. Na próbę reakcji – widoczne siniaki świadczą o tym co się stało.
Jaki z tego morał?
Rodzina może dostarczyć osdzonemu pewne rzeczy, ale ich rodzaj i ilość są określone w przepisach. Kontakt z tymczasowo aresztowanym też jest limitowany.
Adwokat może pomóc.